Element kolorowy

Dzisiaj pokażemy Wam jak zrobić jeden, dowolny element na zdjęciu kolorowy w programie Photoshop. Na moim będzie piłka koszykowa. Wybrałam ją ponieważ 21.02. wygrałyśmy zawody koszykowe powiatu i zajęłyśmy 1 miejsce , jestem przeszczęśliwa ale wróćmy do rzeczy. :D

1.Wybieramy warstwa/powiel warstwę.

Oryginalny obraz bez przeróbki.

2. Wchodzimy w obraz/dopasowania/czarno-biały.

3.Przedostatnim punktem jest tylko wybranie gumki i przejechanie nią po wybranym obiekcie, który chcecie aby był kolorowy. Jak mówiłam u mnie będzie to piłka. Najlepiej jest przybliżyć sobie punkt i dokładnie go wygumkować. 

4. Ostatnim krokiem jest warstwa/spłaszcz obraz i na koniec zapisanie go.

Oto nasz wynik końcowy. :)

Tutaj macie jeszcze kilka innych przykładów :

To na tyle. Mamy nadzieję że pomogłyśmy. :]

Usuwanie zmarszczek

Witajcie. Strasznie przepraszamy Was że przez tak dług czas nie pisałyśmy. Aby wynagrodzić Wam to postanowiłyśmy podać wam metodę jak usunąć zmarszczki w Photoshopie. To będzie taki lifting twarz za pomocą tego programu. Łatwo pomoże odjąć parę lat i dodać urody i pewności portretowanym. W przeciwieństwie do prawdziwego jest zupełnie bez bolesny i kosztuje o wile mniej. To do roboty : D

Krok 1 

Jeśli już wybraliście zdjęcie do obróbki trzeba najpierw powielić warstwę tła ( Warstwa/Powiel warstwę ) by otrzymać kopię, na której będziemy pracować. Nazwijmy ją "zmarszczki".

Oryginalne zdjęcie. Tak wyglądał przed usunięciem zmarszczek.

Krok 2

Teraz trochę się pobawimy. Stosując Stempel i pędzel korygujący, wolno i starannie usuń zmarszczki, linii i worki pod oczami i we wszystkich innych miejscach (np. na szyi). Nie martw się że retusz pozostawia nienaturalne wrażenie, ponieważ to dopiero początek naszego liftingu. 

Zrzut warstwy "zmarszczki" ze 100% kryciem.

Jak widać początkowy retusz z użyciem stempla i pędzla korygującego daje efekt niezbyt realistyczny - skóra w niektórych miejscach ma wygląd zbyt gładki.

Krok 3

Teraz, używamy suwaka u góry palety Warstwy, powoli zmniejszamy krycie warstwy "zmarszczki" do ok. 50-75%. Dzięki temu ruchowi powoli odsłoni nam się nienaruszona warstwa tła, która znajduje się pod spodem, dając efekt o który nam (lub naszemu modelowi) chodziło. Metoda ta pozwala cofnąć wskazówki zegara co sprawi że nie tylko my będziemy zadowoleni z efektu ale także osoba portretowana. Jeśli będzie teraz na zmianę wyłączać i włączać widok warstwy, klikając na ikonę oka w palecie warstw, będziecie mogli zaobserwować w pełnej krasie działanie tej cyfrowej sztuczki.

Teraz wystarczy teraz tylko wszystko spłaszczyć i zapisać (warstwa/spłaszcz obraz).

A oto i nasz efekt końcowy. :D Po redukcji krycia "zmarszczki" do 75% nasza modelka ukazała się w znacznie korzystniejszym świetle.

Tutaj macie jeszcze kilka innych porównań :

Mamy nadzieję że pomogłyśmy. :D

Fajerwerki

Hejka ;D
Jak wam minął sylwester .?;] Porobiliście jakieś ładne zdjęcia i chcecie się nimi pochwalić.? Śmiało wysyłajcie zdjęcia na adres fotografiaamtorska@gmail.com z chęcią obejrzymy wasze zdjęcia. ;]
 Tutaj macie parę najładniejszych ujęć fajerwerków.^^

 iso 100 f/8 ,2s

                                                                       iso 100 f/8 ,2s

                                                                       iso 100 f/8 ,2s

 iso 100 f/8 ,2s

My także mamy jedną wiadomość prawdopodobnie jutro dojdzie nowy obiektyw "canon 55-250" nie możemy się już doczekać . ;D

Wyposażenie studia fotograficznego

Opiszę dzisiaj krótko wyposażenie studia fotograficznego. Nie będzie ono idealnie takie samo ale postaram wam się przybliżyć jego wygląd.

Tło

Na początku wiadomo iż nie można zrobić profesjonalnego zdjęcia na ścianie z pozdrapywanym tynkiem, więc przyda nam się jakieś tło.Może być ono materiałowe lub kartonowe.

• Materiałowe -na portalach aukcyjnych przeważają tanie tła polipropylenowe. Niestety, nie nadają się one do podświetlania z uwagi na swoją charakterystyczną, mało atrakcyjną fakturę. Jeśli chcecie robić zdjęcia na smolistoczarnym tle, polipropylen może się sprawdzić, natomiast w większości przypadków radziłbym wystrzegać się tego typu tła.

• Kartonowe- są dużo droższe, ale mają jednolitą fakturę, dzięki czemu bez problemu można stosować miejscowe podświetlenia bez zepsucia efektu na zdjęciu.Ceny wahają się od ok. 70 zł (najmniejszy rozmiar) do ok. 230 zł (największy rozmiar). Decydując się na zakup tła, dobierzcie je do swoich potrzeb. Myślę, że do fotografii jednej postaci w zupełności wystarczy węższe tło.

System zawieszania

Jeśli zaopatrujecie się w tło, trzeba również pomyśleć o systemie zawieszania. Do wyboru są dwa rozwiązania. Pierwsze to system mocowania przytwierdzony do ściany lub sufitu. Drugie to jego bardziej mobilna wersja, składająca się z dwóch statywów oraz poprzecznej belki między nimi. Jeśli macie pomieszczenie przeznaczone tylko na studio, pierwsze rozwiązanie będzie wygodniejsze – wybierając system mocowania na 3 czy 4 tła, możecie łatwo i szybko zmienić plan zdjęciowy.

Statywy oświetleniowe

Wybór statywu wydaje się dość błahy. Dobrze dobrany statyw oświetleniowy pozwoli na komfortową pracę z lampami. Statyw należy dobierać do wielkości pomieszczenia oraz wagi lamp.

Statywy wysokie

Najpopularniejsze mają wysokość od 200 do 260 cm, a ich cena wynosi od kilkudziesięciu do ponad 100 zł za sztukę. Jeśli dysponujecie ciężkimi lampami i dużymi modyfikatorami, lepiej zaopatrzyć się w statywy bardziej masywne i wyższe – będą stabilniejsze w całym zakresie wysokości. Jeśli natomiast korzystacie z żarówek błyskowych i parasolek, kupcie niższe i bardziej poręczne statywy.

Statywy typu „piesek”

Ich wysokość nie przekracza kilkudziesięciu centymetrów, kosztują kilkadziesiąt złotych. Zastosowanie ogranicza się głównie do trzymania lamp, które służą do podświetlania tła.

Statywy typu “boom”

Mają ramię z przeciwwagą, które zapewnia bardziej elastyczną pracę. Lampę można ustawić bezpośrednio nad fotografowanym obiektem. Jest to najdroższy typ statywu – ceny zaczynają się od 260 zł, a kończą powyżej 1000 zł.

Modyfikatory

Modyfikatory to różnej rodzaju akcesoria nakładane na lampy w celu zmiany jej charakterystyki. Poniżej opis poszczególnych modyfikatorów, z którymi możecie mieć styczność w Waszym domowym studio. Pomijam soczewkę Fresnela, reflektor efektowy typu spot oraz parasol sferyczny, ponieważ te modyfikatory mają raczej marginalne zastosowanie w naszym domowym, niskobudżetowym studio.

Parasolki

Niezaprzeczalnymi zaletami parasolek są mobilność, łatwość i szybkość rozkładania oraz przede wszystkim niska cena wahająca się w granicach ok. 20-110 zł.

Biała transparentna

Najpopularniejszy rodzaj parasolki, błyskawiczny w zastosowaniu. Budowa tej parasolki powoduje, że kieruje się ją w kierunku fotografowanego obiektu, a światło z lampy przez nią przechodzi. Jej wadą jest to, że nie ukierunkowuje światła, więc jej odpowiednie ustawienie może być utrudnione. Poza tym pracując w małym pomieszczeniu, musicie liczyć się z tym, że światło będzie odbijało się od wszystkiego, co napotka na swojej drodze, utrudniając pracę.

Srebrna/złota odbijająca

Konstrukcja parasolki oraz jej nazwa wskazują na to, że parasolkę ustawia się w przeciwnym kierunku do fotografowanego obiektu. W porównaniu z białą parasolką zapewnia dużo twardsze i bardziej kontrastowe światło. W wypadku parasolek odbijających łatwiej jest zapanować nad światłem, ponieważ światło z nich nie rozchodzi się po całym pokoju. Srebrna powierzchnia nie powoduje zmian w kolorystyce światła, natomiast złota ociepla je, dając efekt zachodzącego słońca.

Biała odbijająca

Jest kompromisem między srebrną odbijającą a białą transparentną. Światło z niej jest nieco bardziej miękkie niż ze srebrnej i łatwiej nad nim zapanować niż w przypadku białej transparentnej.

Softboxy

Bardzo popularne narzędzie do modyfikowania światła. Ich konstrukcja powoduje, że światło kierowane jest w jedną stronę, dzięki czemu fotograf ma dużo większą kontrolę nad kierunkiem jego padania. Zdecydowanie lepiej sprawdzają się w niewielkich pomieszczeniach, w których trzeba ograniczyć odbicia. Softboxy mogą być nierozkładane, rozkładane normalnie, czyli z czterema lub ośmioma drutami, które należy wprowadzić w odpowiednie miejsca, oraz rozkładane typu „szybki montaż”, czyli takie, które rozkładane są jak parasol.

Stripbox

To softbox o dużej różnicy długości boków, służący głównie jako miękkie światło kontrowe lub jako podświetlenie tła przy tzw. zdjęciach White Seamless, czyli takich, w przypadku których tło za modelką/modelem jest idealnie białe. Upraszczając, charakteryzuje je to, że są wąskie i długie. Przykładowe rozmiary stripboxów to 30 x 120 cm, 40 x 180 cm.

Softbox prostokątny

Najczęściej używany, znajduje szerokie zastosowanie w zależności od wielkości i potrzeb fotografa. Najczęstsze rozmiary takich softboxów to 60 x 90 cm, 70 x 100 cm, 80 x 120 cm.

Softbox ośmiokątny

To tzw. octa, uwielbiana przez fotografów mody i beauty. Daje bardzo miękkie światło, pozostawiając naturalny refleks w oku. Często służy jako jedyne źródło światła. Rozmiar dobiera się do wielkości pomieszczenia oraz obiektu, który fotografujemy.

To na tyle o studio fotograficznym. Mam nadzieję iż przybliżyłam wam chociaż trochę jego wygląd.

I chcę powiedzieć iż zdjęcia zostały wykonane przez autora strony matys-studio.com którą serdecznie polecam.^^

Jeśli macie jakieś pytania zadawajcie je w zakładce "wasze pytania". :D

Zastosowanie lampy pierścieniowej

Specjalnie  na życzenie jednego z czytelnika w dzisiejszym poście opisze zastosowanie lampy pierścieniowej. Jedną z charakterystycznych cech wynikających z zastosowania lampy pierścieniowej jest dość głęboki, specyficzny cień otaczający całą sylwetkę. Ten cień jest jednak widoczny jedynie wówczas, gdy upozujesz fotografowaną osobę bardzo blisko tła (co jest zresztą sprzeczne z wieloma innymi regułami dotyczącymi aranżacji sceny). Krótko mówiąc, jeśli zależy ci na uzyskaniu efektu pokazanego na przykładowym zdjęciu i fotografujesz z lampą pierścieniową, ustaw modelką lub modela dosłownie o kilka,kilkanaście centymetrów od tła. To na tyle na ten temat, jeśli macie jakieś pytania lub chcecie abym wytłumaczyła jakieś inne pojęcie napiszcie do mnie w zakładce "wasze pytania" ;]

                              



„Zdjęcie to wyrażanie wrażeń. Jeżeli piękno nie będzie istnieć w nas samych, to jak w ogóle będziemy mogli je zauważyć”? ~ Ernst Haas

Co to jest kompozycja?

Czy ktoś z was zadał kiedyś sobie pytanie co to jest ekspozycja ? Możliwe, ale jak brzmiały te odpowiedzi w waszej głowie. Dość nieprecyzyjnie prawda ? Więc dziś wyjaśnię wam co to jest kompozycja :D
Mówiąc krótko, kompozycja to rozmieszczenie elementów wizualnych na pewnej ograniczonej przestrzeni. Umiejętność tworzenia dobrze skomponowanych obrazów jest niezbędna do uzyskania uznania u oglądających.Niestety nie ma precyzyjnej recepty na opracowanie udanej kompozycji. W tym momencie twoja wyobraźnia powinna do ciebie przemawiać, powinny się liczyć tylko te obrazy które masz w głowie. W kompozycji jednak istnieją pewne wskazówki i metody  na które warto zwrócić uwagę. Doskonaląc się w tym zakresie,  wkroczysz na drogę która doprowadzi cię do dobrego opanowania sztuki kompozycji i pozwoli  uwieczniać w miły dla oka sposób obrazy. Pamiętaj tylko iż te metody to jedynie wskazówki.  Ostatnim sprawdzianem dla kompozycji czy ona "działa" tzn. czy zdjęcie wywołuje u oglądających taką reakcję, na jakiej ci zależy, czy też nie. Pamiętaj iż jest to najważniejsze, niezależnie od tego czy przestrzegasz którejkolwiek z opisanych tu zasad. Nie bój się popełniać błędów ani eksperymentować z fotografią bo bardzo często nieprzewidziane wypadki i błędy  przy pracy doprowadzą cię do kreatywności i wypracowania nowego spojrzenia na dany temat. : D
Zapamiętaj : "Uczysz się na własnych błędach". A co do zdjęć to postanowiłyśmy ich więcej wstawiać. : D

„Fotografia nie jest związana z patrzeniem, lecz z czuciem. Jeżeli nie czujesz nic w tym, na co patrzysz, nigdy nie uda ci się sprawić, aby ludzie patrząc na twoje zdjęcia, cokolwiek odczuwali.”  ~Don McCullin

Makrografia

Fotografowanie małych przedmiotów w taki sposób, że na materiale światłoczułym umieszczonym w aparacie ich obraz jest bliski wielkości naturalnej przedmiotu lub większy od niego nazywamy makrofotografią. Warunki, jakie muszą być spełnione aby uzyskać taki efekt są ściśle określone i wynikają z zasad optyki. Aby odwzorowanie przedmiotu wynosiło dokładnie 1:1 (czyli wielkość przedmiotu i jego obrazu są takie same) jego odległość od środka układu optycznego obiektywu musi być równa ogniskowej obiektywu. Jeśli na przykład fotografujemy obiektywem o ogniskowej 50 mm przedmiot powinien znajdować się 50 mm od obiektywu, jeśli jest to obiektyw o ogniskowej 120 mm przedmiot powinien być od niego odsunięty o 120 mm. Nie ma tu znaczenia format aparatu czy wielkość matrycy aparatu cyfrowego. Zasada ta dotyczy wszystkich obiektywów i wszystkich aparatów. Tutaj pojawia się pierwszy problem. Możemy łatwo umieścić przedmiot we właściwej odległości, ale jak ustawić na niego ostrość? Konstrukcja większości obiektywów nie pozwala na ustawienie ostrości przy tak małych odległościach. Musimy posłużyć się dodatkowymi urządzeniami lub specjalnymi obiektywami. Od tego momentu zaczyna się prawdziwa przygoda z makrofotografią.

Jeśli obiektyw ustawiony jest na nieskończoność, odległość środka układu optycznego od materiału światłoczułego równa jest ogniskowej obiektywu. Jeśli ostrość ustawiamy na odległość mniejszą niż nieskończoność, odsuwamy obiektyw od materiału światłoczułego. Umożliwia to odpowiednia konstrukcja obiektywów. Przesuwany jest cały układ optyczny (wewnątrz obudowy) lub grupy soczewek. Ruch tych soczewek ograniczony jest długością wysięgu obiektywu. Nic prostszego jak skonstruować taki obiektyw, w którym możliwe będzie dalekie wysunięcie soczewek. Na szczęście producenci obiektywów pomyśleli o tym i powstały tak zwane obiektywy makro. Umożliwiają one odwzorowanie fotografowanego przedmiotu w skali 1:1 lub czasem nawet większej. Dodatkowo ich optyka jest tak dobrana, aby dawały najlepszą jakość optyczną przy małych odległościach. Jednak jeśli nie dysponujemy takim obiektywem, nie musimy się martwić. W przypadku aparatów z wymienną optyką można odsunąć obiektyw od korpusu. Służą do tego pierścienie pośrednie lub mieszki fotograficzne. A co z aparatami o niewymiennej optyce? Często są one wyposażone w obiektyw typu makro, a jeśli nie to też znajdzie się rozwiązanie. Pomogą nam w tym soczewki umieszczane przed obiektywem. Skracają one lub wydłużają ogniskową obiektywu. Fachowa ich nazwa to przystawki afokalne, ale potocznie nazywane są konwerterami.